Ik werd geboren als jongste dochter in een gezin met vader, moeder en drie dochters. Ik had best een normale jeugd. Maar ik voelde altijd al iets in mij knagen. Een lege ruimte diep in mijn hart, een heimwee maar ik wist nooit waarvoor ik heimwee had. Waar was mijn thuis dan? Ik was toch al thuis bij mijn vader, moeder, zussen en de mensen die altijd in ons huis waren maar die nooit iemand zag behalve ik. Maar daar sprak ik nooit over. Ook niet over de gesprekken die ik met hen en anderen had, of de dingen die ik zag, hoorde, voelde, wist.

Dit gevoel van heimwee en gemis werd, naarmate mijn kindertijd verstreek, steeds groter. Ik durfde de dingen waar ik nooit over sprak beetje bij beetje meer toe te laten en ik ging in mijn pubertijd opzoek naar het doel van mijn leven. Dat was de eerste keer dat ik op een deur klopte die opengedaan werd, die ik liever gesloten had gehouden. Ik riep en kreeg antwoord. Ik hield echter alleen al heel lang mijn oren en ogen strak dicht voor de subtiele aansporingen van God, die eigenlijk al mijn hele leven bij me was. Nee dat wilde ik niet horen, maar er werd wel geantwoord door iets anders. En dat klonk veel beter! Ik moest gewoon aan mezelf gaan werken zodat ik kon groeien in mijn ontwikkeling! Een betere versie van mezelf maken en mijn eigen leven manifesteren. De wet van aantrekkingskracht deed zijn intrede in mijn leven samen met een reiki cursus dat later uitgroeide tot de gehele masteropleiding. Zo kon ik niet alleen mezelf beter maken, maar ook nog eens anderen helpen! Klinkt goed toch? De deur met het naambordje new age werd wijd opengezet.

Ik kreeg een kijkoperatie aan mijn knie. Ik wilde graag meekijken dus ik kreeg een ruggenprik. Ik merkte op dat ik niet meer ademde, dat was een hele vreemde gewaarwording maar ik nam zelf de ademhaling over zonder er verder over na te denken. De operatie was klaar en ze wilden me overtillen op mijn bed, maar daar ging het mis. Ik wilde nog zeggen dat ik me niet goed voelde, maar dat had niemand gehoord. Mijn hart stopte met kloppen.

Ik kon me nog herinneren dat ik mezelf kon zien liggen en dat het heel licht werd in de operatiekamer. Ik keek omhoog en vanaf dat moment herinner ik me niks meer. Het eerstvolgende wat ik me herinnerde was het verschrikkelijke gevoel van terugkeren in mijn lichaam. Ik wilde niet! Ik wilde niet terug mijn lichaam in! Ik was boos en intens verdrietig. Het duurde ook even voordat ik weer reageerde op de mensen die me wakker wilde maken. Het was niet eerlijk! Ik voelde me weer alleen! Ik snapte niet waarom ik terug moest.

Na enige tijd kwamen mijn ouders de kamer op en ik vergat beetje bij beetje mijn gevoel en herinneringen. Het gewone leven ging weer verder alsof er niks gebeurd was en ik duwde alles ver weg in mij. Mijn gevoel van heimwee was nog groter en ik keerde nog meer af van die subtiele roep van God. Maar dat realiseerde ik me veel later pas. Ik ging verder met de reiki cursussen en de wet van aantrekkingskracht. Ik was een zeer ijverige student en wilde mezelf zo goed mogelijk ontwikkelen. De gaves ik die meegekregen had werden weer wat sterker en ik besloot hier meer mee te willen gaan doen. Ik wilde steeds meer en verder ontwikkelen en begon steeds meer negatieve en dus slechte eigenschappen van mezelf te zien. Telkens weer dook ik dieper in mezelf. En telkens weer merkte ik dat ik toch weer iets niet goed had gedaan. Ik kreeg nooit wat ik wilde en dat wijtte ik aan mijn eigen negatieve eigenschappen. Ik moest toch echt beter mijn best gaan doen!

Ik kreeg een vriend waar ik mee ging samenwonen. Hij kon heel liefdevol zijn maar soms ging bij hem de knop om. Hij had last van psychoses en dan ging het helemaal mis, ten koste van mij. Al snel was ik klaar met deze relatie en ik pakte mijn spullen en vertrok. Zo…! Dat had ik toch maar mooi zelf gedaan en het beeld van de onafhankelijke sterke vrouw was geboren. Ik was wel even klaar met relaties en hield nog steeds mijn oren en ogen stevig dicht voor die subtiele roep ergens diep van binnen. De wet van aantrekkingskracht bleef een steeds grotere rol innemen maar ik kreeg nog steeds niet wat ik graag wilde. Dus zou ik vast nog steeds iets verkeerd doen. Ik ging verder opzoek naar mijn zwakke plekken en ging nog meer mijn best doen. Ik rookte als een schoorsteen in die tijd dus dat moest eerst maar eens weg. De sigaretten gingen de deur uit en de sport kwam naar binnen. Vanuit een aanhoudende rusteloosheid ging ik maar sporten. Uiteindelijk rende ik 3 keer per week anderhalf uur, deed boks training en krachttraining. Maar hoe veel ik ook sportte, de onrust in mij bleef. Ik voelde het in iedere cel van mijn lichaam dat er iets mijn aandacht trok, maar wat dat wist ik niet. Ik had niet voor niets mijn gaves gekregen. Hier ging ik dan ook meer mee aan de slag en ik realiseerde me niet dat daarmee ook mijn onrust nog meer toenam. Nee, ik moest gewoon nog beter mijn best gaan doen om mezelf te beteren. Er waren vast nog te veel onverwerkte trauma’s, negatieve gedachten, een gewond innerlijk kind of chakra’s die uit balans waren. Net toen ik me realiseerde dat ik op deze manier niet langer kon doorgaan en dat ik rustig aan moest gaan doen en meer naar binnen moest keren om toch te luisteren naar die stem die steeds meteen wegduwde, leerde ik een nieuwe partner kennen. Twee maanden later was ik zwanger. Mijn leven stond even stil. IK…zwanger! Maar ook dat was een uitdaging waar ik mijn hand niet voor omdraaide. Maar nu ik mama was had ik opeens geen tijd meer om tarotkaarten te raadplegen over wat ik wel of niet moest doen. Ik had geen tijd meer om met overledenen te praten, chakra's te balanceren, etc. Ik voelde me steeds slechter wat mij ervan overtuigde dat ik toch echt weer tijd vrij moest gaan maken voor mezelf. Selfcare, want kinderen verzorgen was natuurlijk een hele zware last. Toch? Mijn gevoel en mijn gedachten kwamen niet overeen op dit gebied. Want stiekem vond ik het heerlijk, maar dat kon niet. De innerlijke tweestrijd werd groter en groter. Het subtiele stemmetje werd overdonderddoor mijn eigen getwijfel, mijn eigen werk aan mezelf, mijn eigen manifesteren van die externe aardse dromen die nooit uitkwamen. En het cirkeltje was geboren. Ik had zo’n mooie dromen, maar in plaats van het manifesteren van deze dromen ging mijn echte leven meer en meer achteruit. De vader van mijn kinderen had nogal ongepast contact met andere vrouwen en het werkte gewoonweg niet meer tussen ons, dus ik beëindigde de relatie en ging alleen met de kinderen verder. Dat ging me goed af en het beeld van de onafhankelijke sterke vrouw werd nog meer gevoed. Ik kreeg meer en meer schulden met dank aan de belastingdienst. De latere toeslagen affaire. Dus ik moest nog harder aan mezelf werken! Waarom kon ik dit niet? Iedereen kan zijn droomleven manifesteren maar ik niet!

Ik ging een opleiding volgen om mijn gaves beter te ontwikkelen. Een opleiding energetisch therapeut. Wauw! Dit was geweldig! Ik leerde zoveel. Over de pleiaden, kundalini, chakra’s, aura’s, readingen, healingen, je kon het zo gek niet bedenken of het werd behandeld. Wat een feest! Alles ging me zeer goed af en ik werd vaker het zeer begaafde of wonderkind genoemd. Heel leuk bedoeld maar het had een nare bijsmaak. Ik startte mijn eigen praktijk en ik had al gauw klanten. Het waren vaak juist personen die zelf ook een energetische praktijk hadden dus ik kon helemaal los gaan zonder grenzen of schaamte. Fantastisch! Mijn kinderen vonden het echter minder fantastisch. Hoe meer ik in mijn new age praktijk werkte, hoe onrustiger zij en ik werden. Er gebeurde ook steeds meer in huis, dus ik deed mijn eerste huiszuivering. Dat ging onverwachts heel erg goed en dus ging ik dat vaker doen. De onrust in mijn huis en mijn leven nam steeds meer toe. Zo groeide ook mijn drang om mezelf steeds weer verder te ontwikkelen en steeds dieper en dieper te zoeken naar de onvolkomenheden in mijzelf. Want nog steeds lukte het me niet om mijn droomleven te creëren. Ik was nog steeds niet goed genoeg. Hoe kon ik nu andere mensen in mijn praktijk helpen als ik zelf nog niet eens in staat was om mijn eigen negativiteit los te laten. Uit frustratie stopte ik met mijn praktijk. Het werd tijd om de dingen anders aan te pakken en toch eindelijk eens naar dat subtiele stemmetje diep in mij te luisteren, want mijn manier werkte duidelijk niet. Net op dat moment leerde ik mijn nieuwe partner kennen. Dus dat stemmetje werd toch weer verder weggeduwd. Toeval…? Ik vraag het me af. Maar daar was hij dan…de prins op het witte paard, dacht ik. Al zei dat knagende gevoel in mijn onderbuik me toch echt heel wat anders. Maar aangezien ik meester ben in het wegduwen van gevoelens, had ik nergens last van en genoot van het feit dat eindelijk eens iemand mij op handen droeg. De verhalen die hij vertelde waren zo geweldig. Het leek te goed om waar te zijn. En meestal is dat dan ook zo, maar dat wilde ik toen niet horen. Ik wilde eigenlijk geen kinderen meer, maar met zo’n geweldige vader veranderde dat. Maar hij bleek toch niet zo fantastisch te zijn als hijzelf wilde doen geloven, om het maar héél netjes te verwoorden. Maar mijn tijd werd in beslag genomen door mijn pasgeboren dochter, mijn andere kinderen en daarbovenop ook nog zijn kinderen, het huishouden, de boodschappen en oh ja..ik werkte ook nog parttime. En hij? Tja...daar zal ik maar niet over beginnen. Daar zat ik dan, uitgeput, geïsoleerd, met maar een beetje geld, een lichaam dat constant pijn deed en me zwaar in de steek liet en een brein dat niet meer werkte. Zie je wel hoe slecht ik nog ben. Zelfs dit had ik zelf gemanifesteerd. Dus tijd om nog dieper te graven. Al gauw realiseerde ik wat er allemaal speelden binnen onze relatie. En daar kwam de sterke onafhankelijke vrouw weer naar boven en ik beëindigde de relatie en ging weer ergens alleen met de kinderen wonen. Hey! Toen deed toch echt niemand me weer wat! Langzaam bouwde ik mijn leven weer op. Ik begon me weer verder te verdiepen in de new age, ging weer verder werken aan mezelf, volgde weer de zoveelste cursus in manifesteren en energetische behandelingen en voelde de roep om een heksenopleiding te gaan doen. Dus weer een stapje verder op mijn occulte pad. Ik begon met de heksenopleiding, deed weer meer huiszuiveringen, nam het mediumschap weer op, channelde weer en kocht boeken over demonen en de duivel omdat ik graag wilde leren over mijn vijand. Maar als de duivel mijn vijand is, wie is dan mijn vriend? Maar die vraag werd snel weggeduwd. Ik lag in bed en kon niet slapen. Wat moest ik toch met mijn leven? Was dit het nou? Er is toch zeker wel meer dan dit? Ik kende alleen maar ellende. Vanaf dat moment kreeg ik het gevoel dat ik een bijbel wilde kopen. Zonder er veel over na te denken keek ik online en bestelde een bijbel. Een aantal dagen daarna werd deze bezorgd. Ik pakte hem uit en hield hem nieuwsgiering in mijn handen. Het gevoel dat de bijbel uitstraalde was heel bijzonder. Als een soort rust dat langzaam door mijn handen en armen omhoog kroop. Ik had de bijbel op mijn nachtkastje gelegd. Ik keek er wel eens even in, maar al gauw lag het verder stof te vangen. Ik kon me er niet toe aanzetten om echt te lezen. En als ik de bijbel al oppakte om te lezen, werd ik overvallen door slaap en kon ik mijn ogen niet openhouden. Dus werd hij weer snel weer teruggelegd op zijn vertrouwde plekje. Wat een flauwekul ook, lezen in de bijbel. Net zoals die sekte figuren die iedere zondag naar de kerk gaan. Whahaha, het idee alleen al! (tja...wat ik toen nog niet wist...)

Maar toch bleef de bijbel roepen. Ik was ondertussen al gestopt met de huiszuiveringen, mediumschap, channelen, etc. De heksenopleiding had ik ook stopgezet. Het voelde niet goed. Maar wat dan wel? Weer kwam de bijbel in mijn gedachte maar ik wilde er niets van weten. Het bleef knagen en de innerlijke onrust nam toe. Misschien toch maar weer een eigen praktijk beginnen. Het is toch super asociaal om met zo’n sterke gaves, hier niks mee te doen? Ik zou zoveel mensen kunnen helpen, maar weigerde dit. Moest ik mezelf niet gewoon een schop onder de kont geven en beginnen met dat wat voor mij "voorbestemd" was? Maar toch voelde ik een weerstand in me en dat subtiele stemmetje bleef telkens opduiken. Misschien moest ik hier toch eens naar gaan luisteren. Ooit…maar niet vandaag. 

Ik lag op de bank wat op mijn telefoon te scrollen toen ik een berichtje kreeg van een vriendin. Ze had een berichtje geplaatst over een boek dat ging over de terugkeer van de goden in de huidige maatschappij. Ze vroeg of ik geloofde in God en mijn reactie was meteen "Ja natuurlijk"! Maar toch moest ik daarna weer antwoorden met een vaag new age ding. Maar het zette me wel aan tot denken. Want waarom reageerde ik meteen met Ja natuurlijk…. Het was het zetje wat ik nodig had om toch de bijbel op te pakken en te beginnen met lezen. Maar mijn ogen werden meteen weer zwaar. Maar in plaats van stoppen met lezen werd ik boos. Ik voelde dat dit geen natuurlijke slaap was en ik realiseerde dat iets of iemand wilde voorkomen dat ik de bijbel ging lezen. Dus ik ging weer in mijn kracht staan en stuurde dat wat mij tegenhield weg uit mijn huis. En dat hielp. Ik ging de bijbel lezen. Zo sceptisch als ik was, zo fantastisch vond ik het! Ik was met rode wangetjes aan het lezen en verslond bladzijde na bladzijde. Ik begon steeds meer na te denken over alles en de tweestrijd in mij vierde hoogtij. De onrust in mij en mijn huis bereikte in die dagen een hoogtepunt. Totdat ik facebook opende en een post van die vriendin las. Ze geloofde in God en vertelde over haar bekering. Alle woorden die ze schreef kwamen diep bij me binnen en ontroerde me zoals nog nooit tevoren. Ik legde mijn telefoon neer, viel letterlijk op mijn knieën en begon hartverscheurend te huilen. Het enige wat ik nog kon zeggen was ‘Sorry, sorry, sorry”.

Daar lag ik op mijn knieën op de grond. Ineens werd alles duidelijk, alsof er een cocon om me heen verwijderd werd. Een enorm licht omvatte me en ik voelde alles door elkaar. Een enorme liefde, schaamte, schuld, berusting, angst, geborgenheid, rouw, vertrouwen... Het gevoel alsof ik eindelijk thuis was, vol liefde ontvangen werd, maar ook heel goed wist dat ik heel veel vreselijke dingen gedaan had. De tranen stroomden over mijn wangen, snot liep uit mijn neus en mijn hart ging tekeer. ‘Sorry God! Hoe heb ik ooit zo stom kunnen zijn. Sorry voor alles wat ik gedaan heb!’ Mijn hele leven schoot aan me voorbij. Iedere keer dat God me geholpen had en iedere keer dat ik Hem ontkend had. Maar vooral ook al mijn zonden die ik begaan had. En dat waren er heel veel! Het voelde alsof ik iedere zonde uit braakte en er bleef een groot gevoel van rouw over. Hoe had ik God zo kunnen teleurstellen. En niet alleen God, maar ook mezelf. Ik was zo blind geweest! Ik had van zoveel zondes niet gerealiseerd hoe ernstig zondig ze waren. Zo lag ik een aantal uur in foetushouding op de grond terwijl ik in Christus' armen gewiegd werd. Althans zo voelde het voor mij. Ik wilde eigenlijk gewoon niet meer op staan. En wat nu? Hoe kon ik nu verder? Alles waar ik in geloofde was weg en vervangen door iets veel mooiers. Maar waarom ik? Wat maakt mij nou zo bijzonder dat God mij uitkiest? Dat is iets wat ik nog steeds niet snap. En dat zal ik waarschijnlijk ook nooit gaan snappen. Want hoe is dit überhaupt allemaal te bevatten?

Het werd de omkeer van mijn hele leven. Ik deed alle occulte en new age spullen de deur uit. Met een diepe opluchting en pijn tegelijk. Want dat waren duizenden euro's die zo de container ingegooid werden. Maar wat een opluchting toen alles weg was. Vandaaruit begon mijn grote zoektocht. Zo ben ik eerst naar een protestantse gemeente gegaan, omdat dit lekker veilig was. Maar dit klopte voor mijn gevoel niet. Dus ben ik toen naar een orthodoxe kerk gegaan om vervolgens te landen in de katholieke kerk. Daar waar ik als baby begonnen was. Het cirkeltje was weer rond, maar nu het juiste cirkeltje! Ik heb eindelijk mijn thuis gevonden!